Unha muller de PREMIO NOBEL

Ola a todos!

Hoxe toca un pouquiño de literatura, nesta vez da man de WISLAWA SZYMBORSKA, tradución de Estíbaliz Espinosa:

Eu, adolescente?

Se de súpeto, aquí, agora, chantase ante min,
tería que saudala como a unha persoa próxima,
malia ser ela para min estraña e afastada?

Botar unha bágoa, bicala na fronte
polo simple feito
de termos a mesma data de nacemento?

Haivos tantas diferenzas entre nós
que probablemente só os ósos son os mesmos, a bóveda do cranio, as concas dos ollos.

Porque xa os seus ollos son como un pouco máis grandes,
as súas pestanas máis longas, a súa estatura maior
e todo o corpo recuberto dunha pel
cinguida e tersa, sen defectos.

Únennos, abofé, familiares e coñecidos
pero case todos están vivos no seu mundo,
e no meu practicamente ninguén
dese círculo común.

Somos tan diferentes,
pensamos e dicimos cousas tan distintas.

Ela sabe puco,
pero cunha obscinación digna de mellores causas.
Eu sei mouto máis,
pero, en troques, sen seguridade ningunha.

Amósame uns poemas
escritos cunha letra coidada, clara,
que non teño xa dende hai ben tempo.

Leo e leo eses poemas.
Seica este de aquí,
se o acurtáramos,
e o corrixíramos nun par de sitios.
O resto non agoira nada bo.

A conversa non flúe.
No seu pobre reloxo
o tempo é barato e impreciso.
No meu moito máis caro e exacto.


Ao despedírmonos, nada, unha especi de sorriso
e emoción, ningunha.

Só cando desaparece
e esquece coas présas a bufanda.

Unha bufanda de pura la virxe,
a raias de cores,
feita a ganchillo
pola nosa nai para ela.

Aínda a conservo,



----


Neste poema a autora imaxina unha situación na cal se encontra co seu eu da adolescencia, todo é distinto, o único igual os ósos, que son permanentes, e unha bufanda, que di que a fixo para o seu eu adolescente, xa que a súa nai non vive.

O poema quero dedicarllo a unha persona moi especial para min, que vivirá sempre no meu corazón :)

Até a próxima, feliz día a todos!

Receta pizza y salsa italiana original

¡Hola a todos!

Hoy voy a enseñaros a hacer una pizza italiana al estilo Irene.

Para empezar necesitamos:

Primero de todo cogemos la harina de trigo de fuerza, no puede ser cualquier harina.

La echamos en un bol grande y creamos un volcán.

Luego llenamos la jarrita de agua templada hasta la medida, importante que no esté ni fría ni muy caliente, sino la levadura no funcionará de manera óptima. Mezclamos antes de introducirla de lleno en el volcán de harina, la levadura en la jarrita, desmenuzándola con los dedos, porque el sal y la levadura no se llevan bien. Bastará con un taquito que se venden en el súper( en la sección de natas).

Después metemos aceite y sal al volcán y ¡manos a la masa! De fuera hacia dentro.

Amasamos y dejamos reposar 20minutos tapada la masa con un trapo de algodón, importante para que respire.

Y seguimos cocinando!

Ahora es el turno de la salsa de tomate:

Después de pelar los tomates, los trituramos.

Ponemos una satén a fuego medio y añadimos, previamente cortado, un diente de ajo, esto es el famoso sofrito. Pasados 5 minutos introducimos la cebolla picada,( ya no hay peligro de que el ajo se queme) Y comenzamos a añadir las especias, muuuy importante que no os equivoquéis con las cucharaditas porque podéis terminar por crear una salsa dulce en vez de salsa de tomate.

Se deja durante 10 minutos, a fuego medio bajo.

Y lo más importante, sed originales a la hora de añadir los ingredientes que le queréis echar a la pizza, lo que no puede faltar es queso mozzarella...

Feliz domingo :)